ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΚΙΡΩΝΕΙΟ



Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ


Το Σκιρώνειο Μουσείο Πολυχρονόπουλου είναι Ίδρυμα εθνοφελές - κοινωφελές, Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου με επταμελές διοικητικό συμβούλιο. Λειτουργεί με προεδρικό διάταγμα του 1983 (ΦΕΚ15/19/1/1983 & 646/31/7/1997).

Το Σκιρώνειο Μουσείο Πολυχρονόπουλου άνοιξε το Μάιο του 1976, ένα χρόνο μετά τον πρόωρο θάνατο του γλύπτη Κώστα Πολυχρονόπουλου. Βρίσκεται στο 50ο χλμ. της Παλαιάς Εθνικής Οδού Αθηνών Κορίνθου, περιοχή που από την αρχαιότητα ονομάζεται «Σκιρωνίδες Πέτρες».



Ο Κώστας Πολυχρονόπουλος το έχτιζε εργαστήριο μαζί και καταφύγιο στα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα (1967 - 1974), σε έκταση 7.000 περίπου τ.μ. που φτάνει ως τη θάλασσα. Σχεδιασμένο από τον ίδιο, αρχιτεκτονικό γλυπτό ταιριάζει στη βραχώδη αυτή περιοχή της Κακιάς Σκάλας.
Έτσι με πυρήνα το εργαστήρι «Σκιρώνειο», όπως ο ίδιος το είχε ονομάσει δημιουργήθηκε το μουσείο του τόπος συνάντησης καλλιτεχνών από όλο τα μέρη της γης.

Μετά την αποδοχή της περιουσίας του Κώστα και της συζύγου του Μάρι Πολυχρονοπούλου από το Υπουργείο Οικονομικών με τη σύμφωνη γνωμοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού ολοκληρώθηκε σε διάστημα επτά περίπου ετών η σύσταση του νομικού προσώπου του Ιδρύματος στις αρχές του 1983.

Η ιδρύτρια του μουσείου, ζωγράφος Μάρι Πολυχρονοπούλου, με σκληρή προσωπική δουλειά, έχοντας τη βοήθεια και τη συμπαράσταση σημαντικών ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης από την Ελλάδα και το εξωτερικό, καταξιωμένων αλλά και νεώτερων ιστορικών και κριτικών τέχνης, ενώσεων καλλιτεχνών και άλλων φορέων, διοργανώνει διεθνείς εκθέσεις γλυπτικής, συμπόσια γλυπτικής, συμπόσια ιστορικών και κριτικών τέχνης.

Σε αυτό το ιδιαίτερου κάλλους αττικό τοπίο δίπλα στη θάλασσα, μέσα σε μια φυσική χαράδρα φτιάχτηκε το αμφιθέατρο του Σκιρώνειου στα πρότυπα των αρχαίων ελληνικών αμφιθεάτρων, όπου παράλληλα με τις εκθέσεις του μουσείου, γίνονται ποιητικές και μουσικές εκδηλώσεις, χορευτικά και θεατρικά δρώμενα, διαλέξεις και προβολές.


Κωστής Τριανταφύλλου
«Ερωτηματικό της γης», 1989


Jesper Neergaard,
«Ελευθερία», 1983


Mauro Stacciolli,
«Χωρίς τίτλο», 1992

George Apostu,
«Πατέρας και γιος», 1985
Από τη συλλογή του Σκιρώνειου Κέντρου Κηφισιάς, που διευρύνεται από τις εκάστοτε διεθνείς εκθέσεις του Μουσείου.



Το 1985 άνοιξε το Σκιρώνειο Κέντρο Κηφισιάς παράρτημα του Σκιρώνειου Μουσείου Πολυχρονόπουλου, ένας ελαιώνας 9.500 τ.μ. με αιωνόβια δένδρα, φλαμουριές, ροδιές , και πανύψηλα κυπαρίσσια. Πάρκο Σύγχρονης Γλυπτικής, μοναδικό στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας, το Σκιρώνειο Κέντρο Κηφισιάς, με τη μόνιμη συλλογή του ιδρύματος που αποτελείται από υπερμεγέθη έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, γλυπτικές εγκαταστάσεις, παρεμβάσεις στο χώρο, συμβάλλει στην ανάπτυξη των δραστηριοτήτων του Μουσείου. Η παλαιά κηφισιώτικη αγροικία και οι άλλες κτιριακές εγκαταστάσεις χρησιμεύουν ως εκθεσιακοί χώροι και γραφεία του ιδρύματος. Έτσι, μέχρι σήμερα, παράλληλα με το Σκιρώνειο Μουσείο Πολυχρονόπουλου, πολλές από τις εκδηλώσεις του ιδρύματος διοργανώνονται και στο Σκιρώνειο Κέντρο Κηφισιάς με αποτέλεσμα να πλουτίζεται η μόνιμη συλλογή του Μουσείου.

Από το 1995 στον ίδιο χώρο στην Κηφισιά γίνονται και τα εκπαιδευτικά προγράμματα του Σκιρώνειου που συνδυάζουν αισθητική και περιβαλλοντική εκπαίδευση, απόλυτα εναρμονισμένα με την μοναδικότητα του Πάρκου και των εκθεμάτων του.



Εκπαιδευτικό πρόγραμμα σε εξέλιξη μέσα στο έργο του Ιάπωνα γλύπτη Tetsuo Harada με τίτλο «Αγάπη και Φιλία στον Κόσμο»: ο συμβολισμός της ένωσης των ανθρώπων στον κύκλο που δημιουργούν το ελαιόδεντρο, τα τούβλα και το μάρμαρο.




Από την έκθεση παιδικής ζωγραφικής «Τραγούδι για τον Πλανήτη μας με Χρώματα» στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Σκιρώνειου Κέντρου Κηφισιάς.